Τον τελευταίο καιρό, έχω καταπιαστεί με ένα καινούργιο χόμπι: Μαζεύω αποδείξεις. Όχι για μένα. Αλλά για τη φουκαριάρα... την κολλητή μου. Και τους φίλους της. Και τους γνωστούς μου. Και τους γνωστούς των γνωστών μου. Πολλοί άνθρωποι με κοινά ενδιαφέροντα. Σάββατο βράδυ. Δουλεύω στο μπαράκι. Άνεργη πλην τίμια δημοσιογράφος, πρέπει να ζήσω. Bartender it is! Ανάμεσα σε σφηνάκια τεκίλας και βότκας, μεταξύ τυριού και αχλαδιού, ο πιο μοντέρνος τρόπος για να πιάσεις κουβεντο-καμάκι είναι να α) να μιλήσεις για τον καιρό, β) να ζητήσεις το τηλέφωνο της μπαργούμαν, γ) να μιλήσεις για το 'Αγαπάς την Ελλάδα; Απόδειξη.' Η επιλογή Γ είναι η πιο δημοφιλής. Η συζήτηση αρχίζει χλιαρά με το 'Τι δήλωσες πέρυσι στην εφορία', συνεχίζει με περισσότερο πάθος με ερωτήματα του τύπου 'Τι επιστροφή είχες' και κορυφώνεται στο 'Πόσες αποδείξεις έχεις μαζέψει;'. Το 'αγόρι' που κάθεται μπροστά στη μπάρα σου και σε βομβαρδίζει με τέτοιου είδους ερωτήσεις, για να κερδίσει το ενδιαφέρον σου, την εύνοιά σου και, γιατί όχι, και τον αριθμό του τηλεφώνου σου, είναι έτοιμο για την τελική μάχη μεταξύ του ιδίου και των υπολοίπων υποψηφίων 'μνηστήρων': Μαζεύει όσο πιο γρήγορα μπορεί, όσες περισσότερες αποδείξεις μπορεί και στις δίνει. Πηδάει πάνω από τους άλλους θαμμώνες, κάνει άλμα εις ύψος, προσγειώνεται στο τραπεζάκι, όπου συμπαθέστατο ζευγαράκι ερωτοτροπεί, αγκαλιά με δυο ποτήρια κρασί. Αγαπάς την μπαργούμαν; Απόδειξη! Απόδειξη για τρεις Heineken: 15 ευρώ. Απόδειξη για δύο τζιν- τόνικ: 14 ευρώ. Κάνει γύρα τη μπάρα και μαζεύει αποδείξεις. Και αν είναι και πολύ απελπισμένος, μαζεύει και κανά άπλυτο ποτήρι. Αντί για σφηνάκι, κερνάει αποδείξεις. Και αν δεν έχεις πειστεί για τις αγνές του προθέσεις, σου δίνει και το τελειωτικό χτύπημα: "Υπάρχει ένα προγραμματάκι στο ίντερνετ, όπου κάνεις υπολογισμό των αποδείξεων που έχεις μαζέψει. Μου δίνεις το e-mail σου για να στο στείλω;"..... Και η μπαργούμαν πέφτει ξερή!
Πάει πολύς καιρός από τότε που διάβαζα κριτικές κινηματογράφου. Όχι λόγω σνομπισμού. Απλά δεν τύχαινε. Ήταν βράδυ. Ένα μοναχικό βράδυ, που απλά ήθελα να δω μια ανάλαφρη, αλλά χαριτωμένη ταινία και να πέσω ευθύς αμέσως μετά τους τίτλους τέλους για ύπνο. Έκανα όμως το ολέθριο σφάλμα: μπήκα στο ίντερνετ, διάβασα μια κριτική του Couples Retreat (ελληνιστί, Ζευγάρια στα Βαθιά) και αποφάσισα να ‘κατεβάσω’ την ταινία.
Ο ‘συγγραφέας’- κριτικός- άσχετος με το είδος ή ίσως ένα 5χρονο παιδάκι που αντί να μπει στην αίθουσα για να δει τον Άρθουρ και την Εκδίκηση του Μαλταζαρ, μπερδεύτηκε και … απόλαυσε τα Ζευγάρια στα Βαθιά, έγραψε το παρακάτω:
“Στο «Couples Retreat» μόνο και μόνο με το πάθος με το οποίο προσπαθεί να καταφέρει αυτό που έχει στο μυαλό του, με πολύ κωμική χροιά, αξίζει τον κόπο να τον απολαύσεις.”
“Το γέλιο, ευτυχώς, δεν λείπει αλλά σε κάποια σημεία τα πράγματα γίνονται υπερβολικά. Όπως και να έχει, το «The Couples Retreat» προσφέρει μερικές ευχάριστες στιγμές και δεν απασχολεί το μυαλό, δίνοντας σου μόνο αυτά που μπορεί...”
… Και γω σας λέω το εξής: ΌΧΙ! Τα πράγματα είναι ακόμη χειρότερα. Η ταινία δεν είναι κωμωδία. Η ταινία δεν προκαλεί γέλιο. Η ταινία προκαλεί τάσεις αυτοκτονίας. Μην τη δείτε στο σινεμά. Μην τη δείτε στο σπίτι. Μην ξοδέψετε τα 8 πολύτιμά σας ευρώ. Η ταινία έπρεπε να φέρει το σήμα ‘Ακατάλληλο για ανηλίκους… και ενήλικες’ και μαζί με το Χ σε κόκκινο κύκλο, να έχει δύο αντικαταθλιπτικά και μια νεκροκεφαλή. Η ταινία με έκανε και εκτίμησα απεριόριστα τον Ζαν Κλωντ Βαν Νταμ, τον Στίβεν Σιγκάλ, τον Ντολφ Λούντγκρεν και τα υπόλοιπα ‘ταλαντούχα’ παιδιά, που απ’ ότι φαίνεται τόσα χρόνια είναι εντελώς παρεξηγημένα. Και γι’ αυτό τους ζητώ ταπεινά συγγνώμη.
ΥΓ. Χθες είδα Σιγκάλ και το ευχαριστήθηκα!!!
ΥΓ2. Η παραπάνω φωτό αποτελεί και το καλύτερο στιγμιότυπο της ταινίας....
Υπογραφή: Μια φαν του Γκοντάρ, του Μπουνιέλ και του Βαν Σαντ….
Ο λόγος που έλειπα τόσον καιρό είναι ο εξής, χωρίς περιστροφές και γελοίες δικαιολογίες: Κουράζομαι πολύ, αφού το κοιμάμαι το πρωί, επειδή τη νύχτα ντύνομαι σούπερ ήρωας. Ιδού παραπάνω και τα αποδεικτικά στοιχεία των λεγομένων μου.
...δεν ξέρω πως την έχει δει σήμερα ο κόσμος. Πώς γίνεται στις 20 Αυγούστου να σου εύχονται 'Καλό χειμώνα';;;; Δηλαδή για να καταλάβω, παραμονές Χριστουγέννων θα μου εύχονται 'Καλή Ανάσταση';;;; Καλή μου κυριούλα, αν δεν έχεις κάτι να μου πεις, απλά μη μου λες. Μπες μέσα, ψώνισε και σήκω και φύγε. Μη μου... χιονίζεις την ψυχή. Γιατί απλούστατα, την ώρα που εσύ θα είσαι με τα χιονοπέδιλα στην Αράχωβα και θα κατηφορίζεις το βουνό ως δεινή σκιέρ, εγώ θα δουλεύω με την ευχή που μου έδωσες (καλό χειμώνα και κουραφέξαλα). Καλό φθινόπωρο λοιπόν, με την ευχή να φιλιόμαστε κάτω από τη βροχή!
ΥΓ. και οι 'ομελέτες' μου είναι καλοκαιρινές. Έτσι...γιατί περίεργα την είδα (που λέει και ο φίλος Σταμάτης)
Πάει ο Μάικλ Τζάκσον, πάει η Φάρα Φόσετ, 'έφυγε' ο Σπύρος Καλογήρου και η Άννα Παϊτατζή. Μην ξεχνάμε όμως ότι παντρεύτηκε ο Μπουμπούκος τη Μπουμπούκα. Απολογισμός Ιουνίου: Σόου μπιζ εναντίον Άδωνι, σημειώσατε 2!
ΥΓ. Και εις άλλα με υγεία...Καλό καλοκαίρι να 'χουμε!
...ήμουν σε τρομερό δίλημμα. Τι δίαιτα να ακολουθήσω προκειμένου να βγω μ*****α στην παραλία και φέτος το καλοκαίρι? Και εκεί που βρισκόμουν σε απόγνωση, η λύση ήρθε από μόνη της... όνειρο εαρινής νυκτός η δίαιτα? Όχι πια!!!! Τώρα μπορώ να τρώω και μπριζόλα και πίτσα, και φρυγανιά ολικής άλεσης και τσουρέκι, και παγωτό παρφέ σοκολάτα και μπανάνα- φράουλα. Και έτσι, ατενίζω με αισιοδοξία το μέλλον....
… Ήταν Σεπτέμβρης. Όλα ξεκίνησαν όταν θέλησα να φύγω από την παλιοφυλλάδα στην οποία δούλευα. Ναι είμαι συντάκτρια. Ναι, είμαι δημοσιογράφος. Το ομολογώ! Και αμαρτία ουκ έχω. Ή μάλλον, έχω. Επειδή δεν έδωσα πέντε μούντζες τόσον καιρό που εργαζόμουν εκεί. Μιάμιση ώρα να πάω στη δουλειά, μιάμιση να γυρίσω στο σπίτι. Να παριστάνω τη συντάκτρια, την γραμματέα (περικοπές βλέπεις για να …ανταπεξέλθει η επιχείρηση που νοιάζεται για τα στελέχη της! Ναι, πως, στελέχη με 750 το μήνα και να λέμε και ευχαριστώ.), αλλά και την καθαρίστρια τουαλέτας (περικοπές Μέρος 2ο , η Φιλιππινέζα της γειτονιάς σας εύχεται Καλό Πάσχα, ζήτω η χλωρίνη και το Detol!).
Πριν την αποφράδα εκείνη ημέρα της αποχώρησής μου (απόλυσης πείτε και είστε μέσα), έψαχνα απεγνωσμένα να βρω άλλη δουλειά, σε άλλο μέσο. Η μοίρα με έσπρωξε στα σκαλοπάτια ταξιδιωτικού περιοδικού, όπου ο κύριος εκδότης και μεγαλοδημοσιογράφος με καλωσόρισε λέγοντάς μου, ούτε λίγο ούτε πολύ, ότι ναι μεν έχω προοπτικές, αλλά τα κείμενά μου είναι για πέταμα. Και αν ήθελα, να εργαζόμουν με λιγότερα χρήματα σε ένα …γνωστό περιοδικό, παρά για περισσότερα σε μία άγνωστη εφημερίδα (αυτή στην οποία ήδη εργαζόμουν δηλαδή). Πόσα λιγότερα από 750 ευρωπουλάκια κύριε Τάδε μου; Και καλά, εσάς δεν σας ‘γοήτευσαν’ ούτε στο ελάχιστο τα κείμενα τα οποία σας έδειξα στη συνέντευξη. Γιατί όμως μου προτείνετε εμμέσως πλην σαφώς δουλειά; Μήπως επειδή θέλετε κορόιδα να δουλεύουν για εσάς και να γράφουν ολόκληρο το περιοδικό σας, γιατί εσείς μόνο με το editorialασχολείστε;
Πίσω στα δικά μας όμως… Χρόνος: Αρχές Οκτώβρη. Η εργασία στη δουλειά μου συνεχιζόταν και ξαφνικά (αφού χώρισε με το γκομενάκι και επέστρεψε στον παλιό ξινό του εαυτό) ο κύριος εκδότης μου αποφάσισε ότι έπρεπε ντε και καλά να κάνω δυο δουλειές, χωρίς ωράριο βεβαίως βεβαίως (με ώρα προσέλευσης όποια ήθελε εκείνος και ώρα για να με δει το σπίτι μου άγνωστη με βάρκα την ελπίδα πως θα βρω ανοιχτό το μετρό). Και επειδή τα πολλά λόγια είναι φτώχεια, μετά από έναν πόλεμο νεύρων, πήρα των ομματιών μου και έφυγα.
Μέσα Δεκέμβρη… Οι καιροί είναι δύσκολοι, εργασία – και χαρά- πουθενά, τα έξοδα έτρεχαν, άνοιξα Χρυσή Ευκαιρία και βρήκα δουλειά σε ζαχαροπλαστείο. Εκτός από τα 800 το μήνα μετά από τρελή ορθοστασία, κούραση και μηδενικό αυτοσεβασμό (γιατί, πώς να έχεις αυτοσεβασμό μετά από τόσα χρόνια σπουδών και δουλειάς, εργαζόμενη ως πωλήτρια για άγνωστο πόσο και η πιο συχνή ατάκα που χρησιμοποιείς είναι : «1, 200…να το αφήσω;»)
Το άγχος για το μέλλον καραδοκούσε και έκανε την εμφάνισή του με τη μορφή ενός προφιτερόλ. Οικογενειακού μεγέθους! Γιατί τελικά το μέγεθος μετράει. Έτσι λένε τουλάχιστον. Το άγχος όμως έπαιρνε διαστάσεις προφιτερόλ για πρώτη θέση στο βιβλίο Γκίνες. «Σε πόσον καιρό θα βρω πάλι δουλειά; Θα χάσω και τις λίγες γνωριμίες που έχω με δυο τρεις συναδέλφους – οι οποίοι φυσικά τραβάνε πάνω κάτω το ίδιο λούκι με το δικό μου». Το άγχος είναι αδυσώπητο. Αμείλικτο. Και μεταμορφώνεται διαρκώς. Αυτή τη φορά πήρε το σχήμα ενός μπακλαβά. Χθες μεταμορφώθηκε σε τρία μακαρόν κρέμας και σήμερα σε αμυγδαλωτό. Το άγχος και η ζυγαριά έγιναν σύμμαχοι. Το άγχος μου τελικά είναι ελαφρύτερο από εμένα. Μόλις ανακάλυψα ότι πήρα 4 κιλά και αν συνεχίσω έτσι, σε λίγο καιρό δε θα με χωράει ολόκληρο το εργαστήρι ζαχαροπλαστικής.
Έτσι αποφάσισα να πάρω διαζύγιο και από το άγχος και από τα θεσπέσια κατά τα άλλα desserts του ζαχαροπλαστείου, όπου δουλεύω. Σε αυτή μου την απόφαση με βοήθησε μια φίλη μου, η οποία μου έγραψε σε ένα της μήνυμα:don’tworry, feeling‘stressed’ is‘desserts’ backwards!
Είναι η Βασίλισσα του Βάρσου!!!!(Λέγε με και Penguin-Danny deVito)Αναμφισβήτητα....
νικάει κατά κράτος όλες τις συνυποψήφιές της -συναδέλφισσες αδίκως βασανισμένες στη θέα των ...οπισθίων της- στη βρώση τυροπιτοειδών, γλυκών (ταψιού, κουταλιού κλπ), σαλάτας( γιατί φροντίζει και για τη δίαιτα above all), στη μυρωδιά που αναδύεται από το wc κάθε φορά που επισκέπτεται το περίφημο ladies room της εταιρείας...
Είναι θεά!!!!!!
Φοράει κολάν, γιατί είναι σίγουρη για τον εαυτό της. Δε φοβάται να φορέσει τα ίδια ρούχα(ντυμένη ως ΄μάγια μέλισσα' όπως βλέπετε και στις φωτο) για τρεις και τέσσερις ημέρες στη σειρά.
Το ελάττωμά της???
Παθαίνει κρίση πανικού, οδύρεται και φωνάζει-σκούζει δηλαδή- όταν ανακαλύπτει ότι ξέχασε το καυτό της μπικίνι στο σπίτι και δε μπορεί να πάει ...κολυμβητήριο!!!! Τελικά όμως, η φιναλίστ των φιναλίστ βρίσκει τη λύση- γιατί εκτός από όμορφη είναι και τετραπέρατη (το όνομα μου είναι Bond...)- και παίρνει στο τηλέφωνο τον ...αόρατο εραστή της, τον γνωστό στην πιάτσα 'Γατούλη', για να του ζητήσει το εφεδρικό στρινγκ που είχε ξεχάσει στο σπίτι του μετά από μια νύχτα πάθους. Τι μου κάνεις Φόντα μου, τι μου κάνεις Φόντα μου!
Είναι όλα τα λεφτά!
Γιατί κατάφερε και έγινε μέτοχος (από τους κυριότερους) των νέων υποκαταστημάτων ζαχαροπλαστικής με την προαναφερθείσα ονομασία. Άλλωστε, εκείνη τον 'έχτισε'. Της αξίζει και με το παραπάνω.
Όμως, δε συγχωρεί...
...έχει διακόψει εδώ και καιρό τα πάρε δώσε και τα τάτσι μήτσι κώτσι με παλιούς γνώριμους όπως ο Vidal Sasoon, o οποίος της είχε φάει το τελευταίο γαλακτομπούρεκο. Λογικό να του κρατήσει κακία και να κάνει μποϊκοτάζ στα προϊόντα του. Άρα καταλαβαίνετε γιατί δε λούζετε (ligda is my best friend). H finalist μας είναι ζωόφιλη. Όταν οι υπόλοιπες υποψήφιες πιστεύουν στην περίφημη 'World Peace', εκείνη την ίδια στιγμή, φιλοξενεί παντός είδους ζωύφια στο τριχωτό της κεφαλής της.
Είναι αμείλικτη και υπερασπιστής της αλήθειας...
...αλλιώς, λέγε με ρουφιάνα με πατέντα! Γι' αυτό και δε διστάζει να αποκαλύψει την αλήθεια στην εργοδοσία( ή και να την εφεύρει η ίδια, σε λεπτομέρειες θα κολλήσουμε τώρα???). Εγώ δεν ξέρω τίποτα, αλλά φέρτε μου την κουκούλα και θα τα ξεράσω όλα! Αυτή το έκανε!
ΥΓ: ...και ο Θεός να μας απαλλάξει από τέτοιες υπάρξεις. Αμήν! ΥΓ2: Kill that fat ass bitch....
